Yeniçağ Gazetesi’nin bugünkü manşeti…
Tüm dünyanın aksine Türkiye’de üniversite diplomalı işsiz sayısı, diğer işsizleri katladı. Arzın talebi aşması, diploma enflasyonuna yol açıyor ve daha düşük maaşlarla, alanlarının dışında çalışmak zorunda kalıyorlar. İş bulmaları da en az 9 ay sürüyor.
+++++++++++++++
PAZARLIK GÜCÜ ZAYIFLIYOR
İLKE Vakfı Eğitim Politikaları Araştırma Merkezi (EPAM), Eğitim İzleme Raporu’nu açıkladı. Rapora göre, OECD ülkelerinde eğitim düzeyi yükseldikçe işsizlik oranı düzenli olarak geriliyor. Türkiye’de ise tablo tersine dönüyor. Yükseköğretim mezunlarının işsizlik oranı yüzde 9,1, lise altı eğitimlilerin işsizlik oranından yüzde 7,3 daha yüksek seyrediyor. Rapor, bu durumu yükseköğretimdeki kontenjan artışının ekonominin yarattığı nitelikli iş sayısının üzerinde seyretmesiyle açıklıyor. Arzın talebi aşması, diploma enflasyonuna yol açıyor ve mezunların pazarlık gücünü zayıflatarak ücretler üzerinde aşağı yönlü bir baskı oluşturuyor.
UMUTLAR YOK OLUYOR
2006 yılında yalnızca yüzde 1,3 olan yükseköğretim mezunu yoksulluk oranı, 2020’de yüzde 5,1 ile zirve yaptıktan sonra 2025’te 4,6 seviyesinde kendine yer buldu. Bölümlere göre iş bulma süresi de farklılaşıyor. Sağlık ve refah 8,9 ay, BİT ve mühendislik 11–12 ay, eğitim fakültesi 12,6 ay, sanat ve beşeri bilimler 16 ay, sosyal bilimler, gazetecilik, enformasyon 18,1 ay, iş yönetimi ve hukuk 18,7 ayda ancak iş bulabiliyor. Rapora göre, bu durum aynı zamanda mezunların yetkinliklerinin körelmesine ve piyasadan umutlarını kesmelerine yol açan psikolojik bir yıpranma süreci olarak risk barındırıyor.
DURUM İÇLER ACISI
Yaklaşık her beş yükseköğretim mezunundan biri, aldığı eğitimin gerektirdiğinden daha düşük beceri talep eden işlerde istihdam ediliyor. Türkiye’de ne eğitimde ne istihdamda olan gençlerin oranı yüzde 26,7 ile OECD ortalamasının iki katından fazla. 18-24 yaş grubunda bu oran Yüzde 31,4’e çıkıyor. Nüfus büyüklüğü ve ekonomik yapı bakımından karşılaştırıldığında; Fransa yüzde 14,4; İspanya yüzde 16,3; İtalya yüzde 16,4 ile Türkiye’den belirgin biçimde ayrışıyor. Gençlerin yüzde 17,7’si eğitimini yarıda bırakıyor veya bölüm değiştiriyor; bunun temel nedeni ise yüzde 22,5 ile ekonomik koşullardaki sıkıntılar.
