Ramazanı toplumsal anlamda hissedemeden kocaman bir ay geçirmenin nasıl bir duygu olduğunu ancak yaşayanlar bilir. Gündüzler dört bir tarafınızda adeta yarışır gibi yiyip içen Amerikalılarla geçirilen bir Ramazan sonunda “Oh nihayet Bayram geldi, bari Bayramı doya doya yaşayalım.” duygusu ile Arefe gününden bir tatlı arayış başlar. Hoş burada da Arefe namına yapılan bayram alışverişleri, açılan tatlılar börekler, berberde traş sırası gibi hoşluklardan da mahrum olununca elde tutulacak tek güzellik ‘Bayram namazı” kalır.
Peki gurbette Bayram namazı nasıl kılınır?
1: Eğer Türk camisinde namaz kılınacaksa ortalama 2-3 saat yol gitmeye gözünüzün kesmesi lazım. Sınırlı sayıdaki camiler genelde şehir merkezlerinde yer alır. Ama burada yerleşim şehir dışındadır. Olmadı Pakistanlı Müslümanlara ait camiler de sıcaklığıyla Türk camilerini aratmaz.
2: Her ne kadar uzun süre burada yaşamış aileler artık bayramlık alışverişi, bayram traşı, bayram yemeği hazırlıkları yapmasa da, evde eski kuşaktan biri varsa bir takım hazırlıklar yapılmıştır. Camide uzun süre görüşülemeyen akraba ve yakın dostlarla karşılaşılacağından küçük hazır paketlere hediyeler, baklavalar konulur.
3: Memlekette camiye Bayram namazı için çocuklar uyandırılıp götürülse de burada bu çok yapılamaz. Hem çok erken vakitte yola çıkmak şartı ve uzun yolculuk süresi hem de camilerdeki yer darlığından dolayı ancak belli yaşa gelmiş çocuklar camiye götürülür. Kadınlar ise eşleri yada babalarıyla hazır kıta cami yolculuğuna katılırlar.
4: Camide toplanmaya başlanıldığında görülen dostlar ve arkadaşlarla birden yol yorgunluğu, uykusuzluk sıkıntısı kaybolur gider. Her terafta İngilizce, İspanyolca biraz da Çince tabeların arasında aniden “Xxx Camisi” yazısını görmek zaten yüzlere bir tebessüm vermiştir.
5: Cami görevlileri kapının hemen önünde her geleni karşılar, selamlaşır ve hal hatır sorar. Eski müdavimlerle ayak üstü iş güç üzerine mini sohbetler yapılır. Türkiye’den yeni gelmiş biri varsa özellikle tanıştırılır. Yeni gelenlere cami görevlileri takvim, Yasin kitabı, tesbih gibi ufak hediyeler verirler.
6: Namaz başlayana kadar caminin içi adeta bir şenlik havasındadır. Herkes tanıdık tanımadık herkesle sarılır, selamlaşır, tebrikleşir. Telefon numaraları alınır. On bin kilometre uzakta o caminin içinde “yabancı” yoktur. Her görüşten, her fikirden insan tek bir evin fertleriymişcesine kardeştir, bayramı doyasıyla yaşayabilecekleri tek yer olan camide muhabbet tavan yapar.
7: Namaz başlar, saflar sıkış sıkış ama tatlıdır. İmamın vaazında memlekette selam gönderilir, hafiften bir özlem havası estirilir. Uzun süreden memleketine gidemeyenlerin gözleri nemlenir, kadınlardan bir iki hıçkırık sesi duyulur.
8: Namaz biter. Başta herkes selamlaşsa, tebrikleşse de namaz sonu tekrar hararetli bir selamlaşma yapılır. Namaz sırasındaki hüzün ortadan kabolur, renkli keyifli sohbete geri dönülür.
9: Gönüllü cami görevlileri hemen masaları açar, gecenin bir vakti hazırlanmış çorbaları kağıt bardaklara doldurak ikrama başlarlar. Peşinden şöyle fokur fokur kaynayan semaverdeki çay ise günün anlam ve önemini özetler. Zira sallama çayla geçen günlerden sonra böyle bir nimet tam da bayramın hediyesi olur herkese. İmam efendi bu ikramların yapılmasına hamilik eden işadamlarına teşekkür eder, onları bir kaç kez cemaate tanıştırır. Cemaat de onlara “Allah razı olsun.” diyerek teşekkürlerini iletir. İkram faslı sona erer.
10: Artık namaz kılınmış, sohbetler yapılmış, ikramlar alınmış, güzel vaktin sonuna gelinmiştir. Bittiği için kimsede bir üzgünlük görünmez. Gurbette aynı inancın evlatlarıyla bir arada olmak herkese gurbetliğini unutturmuştur. Secdeler boş omuzla değil, tıkış tıkış kardeş omuzlarıyla yapılmıştır. Gurbet içinde bile hasret kalınan akraba, dostlar görülmüştür. Arabalara binmek için için ayrılmadan telefonlardan resimler çekilir. Bazıları özellikle kadınlar hazırlıklıdırlar, fotoğraf makinaları çıkarılır, tanıdık tanımadık herkes fotoğraf karelerine girer.
Bölgelere, caminin ağırlıklı cemaatine göre farklılıklar gösterse de gurbette bir Bayram namazı böyle özlem dolu gönüllerle ve asude bir güzellikte kılınır sevgili dostlar.
Darısı memlekette kılınacakların başına…
Adem Özbay Amerika’dan yazdı
