Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) Genel Kurulu, 12 Mayıs Hemşireler Günü vesilesiyle sağlık profesyonellerinin sahada yaşadığı yakıcı sorunların yüksek sesle dile getirildiği bir oturuma sahne oldu. Kürsüye çıkan Ağrı Milletvekili Heval Bozdağ, hemşirelerin her gün yüzleştiği şiddet, mobbing ve tükenmişlik tablosunu gözler önüne serdi
. İktidarın sağlık politikalarına yönelik ağır eleştiriler yönelten Bozdağ, krizin faturasının her defasında sağlık emekçilerine kesildiğini vurguladı.
Ağrı Milletvekili Heval Bozdağ, meclis kürsüsünde yaptığı konuşmada Türkiye’deki mevcut çalışma şartlarının sağlık personeli için ne denli yıpratıcı bir hal aldığını anlattı. Günümüzde hemşirelik mesleğini icra etmenin adeta karşılıksız bir emek mücadelesine dönüştüğünü savunan vekil, sistemin temel defolarına işaret etti.
Sömürü, Mobbing ve Şiddet Üçgeninde Sağlık Hizmeti
Piyasacı bir anlayışla kurgulanan sağlık sisteminin ürettiği tüm krizlerin, kliniklerde ve polikliniklerde doğrudan hemşireleri hedef tahtasına oturttuğu belirtildi
. Planlama hataları ile istihdam yetersizliklerinin altını çizen Bozdağ’ın meclis tutanaklarına yansıyan temel tespitleri şu üç ana başlıkta toplandı:
-
Orantısız İş Yükü ve Fiziksel Yorgunluk: Kesintisiz devam eden mesailer, standardın çok üzerinde uzayan nöbet saatleri ve personelin sırtına yüklenen ağır klinik sorumluluklar.
-
Yönetimsel Zafiyetler ve Mobbing: Liyakatten tamamen uzak idari kadroların, sahada görev yapan sağlık profesyonelleri üzerinde kurduğu sistematik baskı.
-
güvenlik Zafiyeti ve Şiddet: Sağlık emekçilerinin her an fiziksel veya sözlü şiddete maruz kalma riski taşıması ve sistemin onları sömürüye açık bir konumda bırakması.
Kötü planlama nedeniyle hastanelerde meydana gelen bütün aksaklıklarda ilk muhatap olarak personelin hedef gösterildiğine dikkat çekildi
. İktidarın mesleki saygınlığa yönelik tutumunu kesin bir dille reddeden vekil, meclis kürsüsünden şu ifadeleri kullandı:
“İktidarın; hemşirelerin emeğini görünmez kılan, mesleki haklarını yok sayan, yardımcı bir meslek olarak gören ve değersizleştiren anlayışını ve sağlık politikalarını kabul etmiyoruz.”
“Toplum Sağlığı, Hemşirelerin Güçlenmesinden Geçer”
Güçlü, erişilebilir ve nitelikli bir halk sağlığı altyapısının inşa edilebilmesi için, öncelikle o sistemi ayakta tutan sağlık çalışanlarının haklarının eksiksiz biçimde teslim edilmesi gerektiği vurgulandı
. TBMM Genel Kurulu‘ndaki konuşmasını sahadaki meslek mensuplarına yönelik bir dayanışma çağrısıyla tamamlayan vekil, sözlerini şöyle noktaladı:
“Hemşireler güçlenirse toplum sağlığı güçlenir. Yaşasın hemşirelerin emeği, yaşasın sağlık emekçilerinin örgütlü mücadelesi”
İktidarın hemşirelerin emeğini görünmez kılan, mesleki haklarını yok sayan, yardımcı bir meslek gibi görerek değersizleştiren anlayışını ve politikalarını kabul etmiyoruz.
Hemşireler güçlenirse toplum sağlığı güçlenir
! Yaşasın hemşirelerin emeği, yaşasın sağlık emekçilerinin… pic.twitter.com/U2BiJY1u5d
— Heval Bozdağ (@hevalbozdag) May 12, 2026
Sağlık Haberi Yorumu: Meclis Kürsüsünden Yansıyan Saha Gerçekleri
Ağrı Milletvekili Heval Bozdağ’ın TBMM çatısı altında dile getirdiği sorunlar, aslında hastane koridorlarında her gün yankılanan ancak idarecilerin sağır taklidi yaptığı çığlığın siyasi bir platformdaki tezahürüdür
. Hemşirelik, sağlık sisteminin ana motorudur; poliklinik kapısından giren hastanın karşılaştığı ilk yüz, yoğun bakımda can çekiştiren hastanın tutunduğu son eldir. Ne yazık ki mevcut piyasacı sağlık modeli, sistemi sadece hasta sayısı ve performans puanı üzerinden okuduğu için, bu devasa mekanizmanın çarklarını döndüren sağlık çalışanlarını adeta görünmez kılıyor.
Vekilin vurguladığı “yardımcı meslek” algısı, hemşirelerin özlük hakları mücadelesindeki en büyük handikaplardan biridir
. Bağımsız bir disiplin olan hemşirelik, hekimin asistanı veya sistemin yedek parçası değildir. Sistemin tıkandığı her noktada; uzayan randevu sürelerinde, hastanelerdeki fiziki yetersizliklerde veya organizasyon bozukluklarında hastanın öfkesini ilk kustuğu hedefin triyajdaki veya servisteki hemşire olması, idarenin kendi başarısızlığını sahadaki personelin üzerine yıkma stratejisinin acı bir sonucudur. Toplum sağlığını gerçekten önceleyen bir vizyon, binaların fiziki büyüklüğüyle değil, o binaların içinde şifa dağıtan personelin emeğine duyduğu saygıyla ölçülür.
