Namibya’daki Ejderha Nefesi Mağarası’nda yer alan dünyanın en büyük yeraltı gölünün dip derinliği 264 metre olarak ölçüldü. Bu keşif, güneş ışığı almayan ve milyonlarca yıldır izole kalmış ekstrem bir ekosistemin haritalandırılmasını sağladı.
YAPAY ZEKAYLA 264 METRE DERİNLİĞE İNİLDİ
Namibya’da bulunan mağara, ilk olarak 1986 yılında Güney Afrikalı kaşif Roger Ellis tarafından keşfedildi. Takip eden yıllarda yapılan araştırmalarda, mağaranın tabanında iki futbol sahası büyüklüğünde (yaklaşık 2 hektar) devasa bir gölün bulunduğu saptandı.
Mağaranın gerçek derinliği uzun süre gizemini koruduktan sonra, 2019 yılında Stone Aerospace tarafından geliştirilen “Sunfish” adlı yapay zekalı otonom su altı dronu ile haritalandırıldı. Gelişmiş teknolojiyle yapılan robotik ölçümlerde göl tabanının 264 metre derinlikte olduğu belirlendi.
GÜNEŞ IŞIĞI OLMAYAN ÖZEL BİR EKOSİSTEM
Mağara, adını girişinden yükselen ve belirli hava koşullarında ince bir sise dönüşen sıcak ve nemli havadan alıyor. Milyonlarca yıl boyunca yeraltı sularının çözünebilir ana kayayı aşındırmasıyla oluşan bu karstik yapı, dış dünyadan tamamen izole bir çevre sunuyor.
Güneş ışığının tamamen eksik olduğu, kristal berraklığındaki su ve sabit sıcaklık değerlerine sahip bu alan, yeryüzünde başka hiçbir yerde bulunmayan endemik canlı türlerinin yaşam alanı haline geldi.
KÖR VE İZOLE CANLILAR YAŞIYOR
Ekstrem koşullara uyum sağlayan canlılar arasında dünyanın en nadir ve en izole balığı kabul edilen “kör altın mağara yayın balığı” ile “kör beyaz karides” bulunuyor. Bu canlılar, zifiri karanlık ortamda hayatta kalabilecek bir evrimsel süreç geçirdi.
Işık ve doğrudan besin kaynağı bulunmayan bu su altı dünyasında, sucul türlerin mağaranın üst katmanlarında konaklayan yarasaların dışkılarıyla (guano) beslenerek hayatta kaldığı açıklandı.
