Yaklaşık iki milyar insanın su kaynağı olan ve “Asya’nın su kalesi” olarak bilinen Tibet Platosu’nda hayata geçirilen proje; roketler vasıtasıyla atmosfere kimyasal parçacıklar püskürtülerek bulut tohumlaması yapılması esasına dayanıyordu.
Pekin yönetimi, Güney Asya musonlarının getirdiği nemi bu yöntemle yakalayıp ülkenin can damarı olan Sarı Nehir ve Yangtze gibi akarsuları beslemeyi, böylece Çin’in yıllık su ihtiyacının yüzde 7’sini yapay yollarla karşılamayı planlıyordu.
PROJE RAFA KALKTI
Milyarlarca dolarlık bütçesine ve on binlerce personelin istihdam edilmesine rağmen proje, bilim dünyasından sert eleştiriler aldı. Uzmanlar, atmosferik hareketlerin bu denli devasa bir ölçekte kontrol edilemeyecek kadar karmaşık olduğunu ve hedeflerin mevcut teknolojinin sınırlarını aştığını savundu.
Yaşanan teknik ve bilimsel çıkmazlar nedeniyle 2022 yılında kapsamı daraltılan proje, Çin hükümetinin son beş yıllık kalkınma planından tamamen çıkarılarak sessiz sedasız rafa kaldırıldı.
İklim kontrolü projesinde beklediğini bulamayan Çin, bunun yerine rotayı diğer mega altyapı projelerine çevirdi; Eylül 2026’da açılması planlanan 134 kilometrelik dev ticaret kanalı ile 2.000 megavat kapasiteli dünyanın en büyük açık deniz enerji santralinin inşasına ağırlık verdi.
