Modern astronomi, son yılların en büyük hesaplaşmalarından birini yaşıyor. Bilim dünyası, evrenin ne kadar büyük bir hızla genişlediğini anlamaya çalışırken, “Hubble sabiti” olarak bilinen rakamın etrafında tam bir kördüğüme dolanmış durumda.
Bir yanda evrenin bebeklik döneminden gelen kozmik sinyaller, diğer yanda ise yanı başımızdaki galaksilerin hareketleri var. Sorun şu ki; bu iki taraf bir türlü aynı dilden konuşmuyor. Uluslararası bir uzman ekibi, bu kafa karışıklığını gidermek için tüm verileri tek bir potada eritmeyi denedi. Ancak elde edilen sonuçlar, bir çözümü müjdelemekten ziyade evreni anlama biçimimizdeki devasa boşlukları gün yüzüne çıkardı.
Yapılan son derece hassas çalışmada, evrenin genişleme hızı megaparsek başına saniyede 73,50 kilometre olarak belirlendi. Bu rakam, bugüne kadar ulaşılan en net verilerden biri olarak kayıtlara geçmiş durumda. Fakat bu netlik, kozmoloji dünyasında yeni bir krizin kapılarını aralıyor. Çünkü evrenin oluşumundan hemen sonrasına ait veriler, bu hızın çok daha düşük olması gerektiğini iddia ediyor.
Astronomlar uzun süre boyunca bu çelişkiyi “ölçüm hatalarına” bağlamaya çalışsa da artık bu sığınağın da sonuna gelindi. Yeni analizler, kullanılan tekniklerin kusursuz olduğunu ve hatanın araçlarımızda değil, evrenin çalışma mantığına dair kurduğumuz modellerde olduğunu kanıtlıyor.
Yeni bir fizik anlayışının eşiğindeyiz
Genişleme hızı üzerindeki bu ısrarcı tutarsızlık, bilim insanlarını karanlık enerjinin doğasını veya yerçekimi yasalarını yeniden sorgulamaya itiyor. Belki de henüz keşfedilmemiş atom altı parçacıklar veya evrenin ilk anlarında bilmediğimiz bir fiziksel süreç bu karmaşaya neden oluyor. Araştırma ekibi, onlarca yıldır süregelen bağımsız gözlemleri şeffaf bir sistemde birleştirerek, “Hubble gerilimi” denilen bu çıkmazın istatistiksel bir tesadüf olmadığını gösterdi. Şimdi tüm gözler, yeni nesil teleskoplardan gelecek verilere çevrilmiş durumda. Eğer bu paradoks çözülemezse, fizik kitaplarını baştan yazmak zorunda kalabiliriz.
